Xeocaching, a caza do tesouro no século XXI: cruces entre o virtual e o real para atopar a educación para o desenvolvemento sostible (AmbientalMENTEsustentable, 2015)
Este artigo forma parte das axendas que traen a discusión o problema de reinventar o lecer na modernidade globalizada actual e o xeito en que a centralidade e penetrabilidade das tecnoloxías da información e a comunicación e a súa articulación con cuestións ambientais e de desenvolvemento sostible revolucionaron as prácticas de lecer, levando a a aparición e expansión de novas actividades. O obxectivo é situar o geocaching no contexto destes procesos de recomposición e cambio que se expresan en novas demandas de lecer na época contemporánea. Inscrito no engadido da alfabetización dixital e o uso de xeotecnoloxías móbiles, o geocaching encarna unha práctica dualizada que implica cruces entre espazos virtuais e reais, un xogo de aventuras que en busca de tesouros devolve ao home á natureza. Como produto asociado ao aumento da actividade física no contexto dunha nova cultura corporal e estilos de vida saudables, a busca de actividades ao aire libre e o mito do retorno á natureza, a crecente atracción pola aventura e o risco e baixo o dominio da ética da sustentabilidade, o geocaching afírmase como unha ferramenta de educación para o desenvolvemento sostible.