Patrimonio escolar. ¿Visibilidade da herdanza educativa ou aspecto menor que a musealización da vida cotiá? (Sarmiento. Revista Galego-Portuguesa de Historia da Educación, 2026)
O patrimonio escolar ten gañado visibilidade e hoxe é tema aceptado tanto entre historiadores como museólogos/as. Sendo, unha realidade triunfante en diversos países, con longa tradición en museos pedagóxicos nacionais, que se remontan ao século XIX, noutros, ese movemento inicial foi esquecido e só renovado nos anos 80 do século XX. É o caso de Portugal, de España e de Brasil. Neste artigo pretendemos analizar o xurdimento de museos da educación, na gran variedade de designacións, no contexto da musealización do cotián, en que a vida escolar ten tomado un lugar preponderante nas sociedades contemporáneas. Ao mesmo tempo, identificar o papel da Historia da Educación como disciplina na formación de educadores/as na valorización do patrimonio, o desinterese dos poderes centrais e a proactividad de pequenos núcleos de docentes, apoiados polas comunidades e o poder local na creación de museos escolares. Reflexionaremos sobre o caso portugués, paradigmático pola negativa, recorrendo a exemplos doutros países.